Print deze pagina

Arizona

Geschreven door

 In 1821 was Arizona Mexicaans en in deze tijd werden verschillende nederzettingen door Apaches verwoest. De Mexicaanse oorlog maakt Arizona in 1848 Amerikaans. De aankoop van een zuidelijk strook land van Mexico in 1853 door James Gadsden bracht een overvloed van goudzoekers en veeboeren. In 1864 onderwierp kolonel Kit Carson de Navajo’s, maar de oorlog tegen de Apaches in het zuiden duurde tot 1886, toen het hardnekkige opperhoofd Geronimo zich eindelijk overgaf.

Ik heb er naar uitgezien om door deze staat te mogen fietsen. Afgezien dat we de wereldberoemde Grand Canyon gingen bezichtigen, zouden we ook langs Monument Valley gaan. Hier is de Stagecoach (1939) film met John Wayne opgenomen. Hierna zijn er nog meer films van hem geheel of gedeeltelijk opgenomen.

 

Fort Apache (1948)
She Wore A Yellow Ribbon (1949)
Rio Grande (1950)John Wayne
The Searchers (1956)

Het was de meest favoriete locatie van deze legende.

Het mooie was, dat wij na een dag fietsen op een camping konden staan waar het zand gewoon rood was. Dit kwam zo onwerkelijk over, zelfs de bergen om ons heen waren rood. Op de fiets was me dat niet zo opgevallen, maar het was oogstrelend mooi. Je hebt het wel eens op TV gezien, maar nu sta je er midden in. De volgende dag zijn we naar Monument Valley gegaan. Dit is de eerste rustdag die wij ons tot nu toe gunden.

Het is zo vreemd om midden in de woestijn die helemaal vlak is in één keer een paar vreemde puisten te zien. Ik geef toe het is wat vreemd omschreven. Maar het is absoluut de moeite waard om dit te gaan zien. Je kunt een onverharde route volgen om wat dichter bij die bergen te gaan kijken. Dit hebben wij niet gedaan, want onze verzekering dekte geen onverharde wegen. Je kunt ook een met een jeep meerijden, dit vonden wij wat te duur, 65 dollar pp.

Navajo nationel monumet I

Wij zijn die middag nog naar National Navajo Monument gegaan. Dit was daar niet zo ver vandaan. Toen we dat hadden beslist wist ik niet wat daar te zien was. Daar waren wat korte wandelpaden. We hebben toen wel even afgesproken dat we de volgende ochtend terug zouden komen. Dit omdat er dan een wandeltocht zou zijn naar een oude grot met huisjes erin. Je zult het niet geloven, maar tegen deze muur op in de grot zijn wel degelijk huisjes gebouwd.

Navajo nationel monumet II

 

 

 


Je mag hier alleen onder begeleiding van een park ranger naar toe lopen. De wandeltocht hier naar toe duurt 2 uur. Het pad loopt bijna alleen naar beneden, omhoog waren we iets langer bezig. Ik moet wel mijn bewondering uitspreken voor mijn oom. Hij heeft een respectabele leeftijd van 72 en heeft dit zonder morren doorstaan.

Hij heeft ons ook al die tijd bijgestaan door ons te volgen met de camper.

Die middag zijn we weer op de fiets gestapt en hebben vervolgens onze trip verder gezet richting de wereldberoemde Grand Canyon. Natuurlijk hebben we weer door de woestijn gefietst. Sinds de prairie in Texas, wat eigenlijk al woestijn was, hebben we eigenlijk niks anders gezien. Voordat we bij de Grand Canyon waren, moesten we natuurlijk omhoog. Op een gegeven moment fietsten we langs een op het oog niks lijkende vlakte. We werden door een bord opmerkzaam gemaakt op een bezienswaardigheid. Toch maar even kijken.

We zagen een eerste Canyon die ik al heel mooi vond.

Ik heb niet echt het postuur voor een klimmer en het klimmen gaat mij dan ook niet makkelijk af. Eén van mijn fietsvrienden (Robin) is daarentegen rank en slank gebouwd, wat ideaal is voor een klimmer. Voor hem was het dan ook geen probleem. Hij fietste in de klim dan ook makkelijk voor ons uit.

Op een moment werd hij steeds groter in de klim, wat dus betekende dat hij steeds dichter bij ons kwam. Toen zagen we dat hij naast iemand fietste. We kwamen hem zelfs voorbij. Hij was toen aan het praten met een andere fietser. Wij, ik en Lidy (mijn andere fietsvriendin en tevens de moeder van Robin), fietsten in eerste instantie voorbij naar de camper. Na een kort overleg met Lidy en mijn oom (Gauke) hebben we de andere fietser uitgenodigd voor een kop koffie en een broodje.

Het bleek hier te gaan om een man uit Zuid-Korea en hij stelde zich voor als Mr Park.

Hij fietste met volle bepakking al een paar maanden lang door het noorden van Amerika. Hij vertelde ons dat hij was gestart in Seattle en eerst naar het noorden was gegaan door Canada naar Alaska. Daar heeft hij de pont gepakt terug naar Seattle. Hier heeft hij zijn fiets weer gepakt en is naar het zuiden afgedaald. Op mijn vraag wat zijn einddoel was, noemde hij het Panamakanaal. Met de snelheid die hij fietste ben ik bang dat hij nu nog bezig is, maar ik heb wel ontzag voor hem.

Wij zijn toen doorgegaan naar de Grand Canyon en hebben hem toen alleen gelaten, dat was ook niet zo moeilijk voor ons want onze bagage zat in de camper.

Bij de canyon aangekomen, zijn wij opzoek gegaan naar een plek voor onze camper.

Gelukkig was daar in het park een camping. De volgende dag, toen ik stond af te rekenen, werd mij door de ranger, die de camping beheerde, verteld dat er die dag regen en sneeuw werd voorspeld om 11.00 uur.

Dit viel gelukkig wel mee, het regende pas tegen 13.00 uur.

Toen waren wij al weer weg bij de canyon. Toch bleven wij hier niet geheel van verschoond, want wij hadden onderweg nog wel regen en nog erger: hagel.

Nadat we helemaal nat en doorweekt waren, hebben we het die dag maar voor gezien gehouden. We kwamen bij een camping helemaal in de stijl van Bedrock City van Fred Flintstone.
Flintstone3429 090509

Toen ik met de manager sprak, bleek dat de eigenaar het 30 jaar geleden zo in het woestijn heeft laten bouwen. Jammer genoeg heeft de beste man dit zelf nooit gezien, hij overleed voordat de bouw klaar was. Zijn vrouw heeft het overgenomen en heeft de exploitatie geregeld.

De volgende dag zijn we verder gereden richting Californië.

Lees 2089 keer Laatst aangepast op woensdag, 14 mei 2014 14:13
Volg ons op Facebook
Volg ons