Dutch English French German Italian Spanish
dinsdag, 19 november 2013 01:00

Alabama

Het woord Alabama komt van een Indianenstam die op de plek van de huidige staat vertoefde. De stamnaam werd op vele manieren gespeld door de Spanjaarden, Fransen en Britten; enkele voorbeelden zijn Albama, Alebamon, Alibama, Alibamou en Alibamon. De staat heeft een significante rol gespeeld in de ontwikkeling van het Space-programma: de Apollo 11-raket, die als eerste een succesvolle vlucht naar de maan maakte, is hier ontwikkeld en gebouwd. Ook was het eerste NASA Space Flight Center in deze staat en de eerste "Flight Director" was een inwoner van Alabama. Zijn naam was Dr. Wernher von Braun, een van oorsprong Duitse wetenschapper en hij leidde het ruimteprogramma van de Verenigde Staten tot juni 1972. 

 

Gepubliceerd in Reisverslag
dinsdag, 19 november 2013 00:00

Georgia

De reis naar de Verenigde Staten verliep goed, alleen de luchthaven in Atlanta was buitenmatig beveiligd.

Ze keken alleen wat vreemd, toen we met drie grote dozen in het hotel aankwamen, hier zaten onze fietsen in. Gelukkig dachten ze wel gelijk mee, door een ruimte aan te bieden voor de fietsen, uiteraard gratis. Zo hoefden ze niet op de kamer te blijven.

De volgende dag zijn wij vroeg vertrokken om onze camper op te halen. Helaas hadden wij het verkeerde adres doorgekregen. De persoon die op dat adres werkte, heeft toen voor ons uitgezocht waar wij wel moesten zijn. Het adres wat wij op hadden gekregen lag zuidelijk van Atlanta. Wij moesten ergens noordelijk zijn van deze stad. Alleen al aan taxikosten waren wij 250 dollar kwijt. Toen wij die dag naar Savannah reden hadden wij al een avontuur gehad.


Lang voordat Atlanta de hoofdstad van Georgia werd, werd deze eer toebedeeld aan de stad Savannah. In 1733 werd deze kuststad gesticht. Het centrum van de stad werd in 1966 een National Historic Landmark en is één van de grootste in de VS. Deze rijke geschiedenis plus de zuidelijke gastvrijheid maken dat Savannah een hele leuke stad is om te bezoeken! De populatie van de stad en de stedelijke agglomeratie wordt geschat op bijna 395.000.

In Savannah hebben we een AT&T bezocht om ons te voorzien van twee werkende mobiele telefoons. Diegene die wij hebben gekocht deden het ook daadwerkelijk in de winkel, daarna hebben ze het nooit meer gedaan. Die dag zijn wij ‘s middags begonnen aan de tocht.

De eerste dag hebben we nog 100 km gefietst, niet ver maar we waren tevreden.

We hebben die dag veel bomen gezien en soldaten, omdat we door militair gebied heen reden.

De eerste de beste dag werden we ook aangehouden door de politie. Hij waarschuwde ons dat het niet veilig was om daar te fietsen. De politieagent heeft nog nagekeken of alles goed was en heeft ons toen door laten gaan. Die avond hebben we op een camping gestaan waar we volledig aangekoppeld konden worden-dat heet stroom, water en riool.

We waren die avond van alle gemakken voorzien dus.

In de staten die hierop volgden waren de andere dagen niet veel anders, afgezien van het feit dat we het militair gebied na de eerste dag achter ons gelaten hebben.

Gepubliceerd in Reisverslag
dinsdag, 19 november 2013 01:00

Mississippi

Mississippi telde veel slaven. De slechte reputatie van Mississippi ten aanzien van de rechten van zwarten, ook na de burgeroorlog, blijkt wel uit de beroemde speech die Martin Luther King gaf op 28 augustus 1963. Hierin zei hij onder meer: "I have a dream that one day even the state of Mississippi, a desert state, sweltering with the heat of injustice and oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice".

Op een gegeven moment was het niet mogelijk voor de camper om ons te volgen.

Normaal ging hij om de 5 km stil staan om te kijken of alles goed met ons ging, we fietsten in de meeste gevallen wel gewoon door.

We konden op een bepaald punt die 5 km niet vasthouden, want hij kon hier dan niet stil staan. De afstand was op een gegeven moment zo groot geworden dat de Gauke (chauffeur camper) in slaap was gevallen, terwijl hij op ons wachtte!

Er was een moment dat wij maar zijn gaan wachten op hem. We stonden stil in een dorpje.

Nadat wij daar ongeveer 20 minuten zaten, kwam een meneer die vroeg wat wij aan het doen waren; natuurlijk hebben wij toen de situatie uitgelegd en dat wij wactten op onze volg-camper. Omdat het die dag warm was, werd ons water en een chocoladecake aangeboden.

Dit hebben wij niet afgeslagen en waren hier dankbaar voor. Het water kwam vooral goed van pas.

Gepubliceerd in Reisverslag
dinsdag, 19 november 2013 01:00

Louisiana

Het gebied dat nu de staat Louisiana vormt, werd oorspronkelijk bevolkt door Indianenstammen als de Choctaw. De eerste Europeanen in het gebied waren de leden van een expeditie geleid door de Spanjaard Pánfilo de Narváez, die in 1528 de monding van de rivier de Mississippi ontdekte. Ongeveer dertien jaar later verkende een expeditie onder leiding van Hernando de Soto het gebied. De naam Louisiana verwees in die tijd naar een veel groter gebied dan dat van de huidige staat. De rivier de Mississippi vormde het hart van het territorium Louisiana, dat reikte tot en met de huidige noordgrens met Canada. Rond 1760 verloren de Fransen het gebied grotendeels aan Spanje. Rond 1800 kreeg Frankrijk, dat toen geregeerd werd door Napoleon Bonaparte, het territorium terug, om het in 1803 aan de Verenigde Staten te verkopen, een transactie die bekend is geworden als de Louisiana Purchase. Op 30 april 1812 werd Louisiana formeel, als 18de, een staat van de Verenigde Staten.

Wat mij in deze staat opviel, maar ook in de drie staten hieropvolgend, was dat de recessie erg hard heeft huisgehouden. In veel dorpen waren huizen en tankstations verlaten, omdat mensen hun hypotheken niet meer konden betalen. In de staat Mississippi hadden we een dag waar we geen camping konden vinden (dit kwam wel vaker voor). We wilden achter een kerkje gaan staan. Toen we daar stonden bleek dat er achter het kerkje een sporthal stond. Daar was de plaatselijke pastoor bezig met het selecteren van de plaatselijke jeugd voor het basketbalteam van de kerk. Ik ben toch maar gaan vragen of het geen bezwaar was dat wij hier de nacht door brachten. De pastoor was zeer vriendelijk en vond het totaal geen probleem. Hij bood ons zelfs aan om onze fietsen in het sportzaaltje te zetten. Ook konden wij het toilet gebruiken van het sportzaaltje. In het sportzaaltje was geen douche. We mochten wel gebruik maken van de douche in zijn pastorie. Hier heb ik dan ook graag gebruik van gemaakt. De volgende dag kwam de pastoor nog even langs met wat boodschappen die hij voor ons gekocht had.

Tevens heeft hij nog met ons gebeden voor een goede afloop van deze tocht en heeft hij nog een Bijbel gebracht.

We waren van alles voorzien.

 

Gepubliceerd in Reisverslag
dinsdag, 19 november 2013 01:00

New Mexico

 

Toen wij New Mexico binnenreden, werd het beeld niet veel anders - alleen veel minder ja-knikkers. New Mexico werd intensief bewerkt door missionarissen, maar ook uitgebuit door Spaanse kolonisten. In 1680 werden de Spanjaarden vrijwel geheel verdreven door een grote Indiaanse opstand en pas in de jaren 1690 lukte het Diego de Vargas het Spaanse gezag opnieuw te vestigen.

Nu volgde de stichting van de stad Albuquerque. De kolonie kwam niet tot bloei, vooral ook door de voortdurende invallen van de Apache- en Navajo-Indianen.
In 1821 eindigde het Spaanse bewind; New Mexico werd een deel van Mexico, maar het Mexicaanse gezag was er zwak. Uit het noorden stroomden weldra langs de Santa Fe-trail Amerikaanse kolonisten binnen en toen in 1846 de oorlog tussen de Verenigde Staten en Mexico uitbrak, viel het gebied na een snelle veroveringstocht van generaal Karn gemakkelijk in Amerikaanse handen. In 1850 werd het georganiseerd als territorium van de Unie. Lange tijd bleef het echter een wild gebied, bedreigd door de Apachen en door allerlei blanke gelukzoekers, die er complete oorlogen uitvochten. In 1910 kwam een constitutionele vergadering bijeen in Santa Fe, in 1912 werd New Mexico als 47ste staat in de Unie opgenomen. In de Tweede Wereldoorlog vond in Los Alamos het belangrijkste werk voor de ontwikkeling van de atoombom plaats en de eerste werd tot ontploffing gebracht bij Alamogordo (juli 1945). Wij werden vaak aangehouden door Indianen. Ze maakten dan een praatje met je, maar aan het eind van het gesprek vroegen ze altijd om geld.

Hoe meer wij op hoogte gingen slapen, hoe kouder het werd. Toch kregen we steeds meer zicht op echte bergen in plaats van heuvels.

We hebben echt tientallen kilometers naast bergen gereden. Als we naar het noorden keken zagen we echt bergen, maar in het westen helemaal niks.

Tot het moment dat het toch echt omhoog ging, kwam ik erachter dat mijn versnelling niet goed meer functioneerde. Mijn voorblad kon alleen nog maar op het grote blad staan. Mensen die zelf fietsen weten dan dat ik alleen het zware verzet nog kan gebruiken. Je kunt wel nagaan dat als je de bergen ingaat het niet het meest ideale verzet is. Ik heb toen zolang met het dirilieur geprutst tot hij op het middenblad bleef staan. Ik heb voor drie tandwielen.

Voor ik vertrok voor deze reis heb ik een keuze moeten maken wat ik voor kleding mee moest nemen. Ik had alle kleding meegenomen behalve, mijn fietshandschoenen met lange vingers. Wat had ik daar een spijt van! Vingers die koud zijn, doen geen pijn, maar wel vingers die langzamerhand terugkomen op temperatuur. Een pijn, onbeschrijfelijk.

In een stadje dat heel veel leek op een Mexicaans dorp zijn we op zoek gegaan naar een supermarkt. Tijdens deze zoektocht vond ik een fietsenmaker. Ik schreeuwde naar mijn mede- fietsers “fietsenmaker” en ben hier gelijk naar binnen gegaan.

Ik trof toen iemand aan die een racefiets aan het maken was waarvan de eigenaar toe stond te kijken. Mij werd gevraagd wat het probleem was. Toen ik mijn probleem had uitgelegd, werd gelijk ruimte gemaakt om het probleem te verhelpen. Deze meneer is 1.5 uur met mijn fiets bezig geweest. Daarna moesten we nog een wiel gericht krijgen.

Ondanks dat de eigenaar van de andere fiets nog steeds stond te wachten, zonder te zeuren, nam hij gewoon de tijd voor ons. Met de rekening was hij ook erg coulant. Hiervoor ben ik hem nog steeds erg dankbaar.

We hebben ongeveer drie dagen nodig gehad om de staat Arizona te bereiken.

Gepubliceerd in Reisverslag
dinsdag, 19 november 2013 01:00

Texas

 Toen we Taxas introkken, stond de teller van lekke banden op 21.

Dit omdat we veelal naar de zijkant van de weg waren gedrukt, van de rijbaan af.

Er lagen hier zoveel steentjes en andere scherpe onderdelen dat ik het vervangen van binnenbanden spuugzat was. Ik was in staat om bij de volgende fietsenmaker die wij tegen zouden komen, mijn binnenbanden te vervangen voor massief rubberen banden. Mijn duim, die al sinds mijn judotijd een permanente zeurende pijn vertoont, begon gewoon hard pijn te doen door het vervangen van banden.

In Texas begonnen de wegen beter te worden.

Texas is de op één na grootste staat in de VS.

Alles is daar ook groot en uitgestrekt, zodat de mensen daar ook in groot denken.

Dit komt onder meer tot uiting in grote auto’s en campers.

Wij hadden een camper gehuurd van 29 feet. Dit komt op ongeveer 10 meter. Dit vond ik best groot. Je komt daar campers tegen zo groot als een FRAM-bus en nog groter. Het mooie is dan ook nog dat, als ze stil staan, gedeeltes naar de zijkant schuiven.

De prairievlaktes zijn heel mooi, alleen vind ik het wel jammer dat je zomaar in een hele mooie vlakte ineens een ja-knikker tegenkomt. Aan de ene kant is dit ook wel mooi, maar het ontsiert de horizon ook. Het vreemde vond ik wel dat je een ja-knikker kon kopen aan de kant van de weg. Iets wat volkomen absurd lijkt in Nederland. Het blijkt dat er speciale boorteams zijn die zoeken naar olie. Als deze dan olie gevonden hebben, dan kopen ze dat stukje land en verkopen dit dan door aan een boer. De olie die hij dan oppompt, verkoopt hij dan weer aan een oliemaatschappij. Dit werd ons verteld door een boorploeg die bij ons op camping stond.

Je waant je echt in een wereld waar John Wayne, Clint Eastwood & Winnetou zo om de hoek kan komen kijken. Wat ook opvalt, is, dat hoe groot een ranch ook is, hij wel afgerasterd is. Ook zijn er mooie toegangspoorten naar de ranch toe, met de naam van de ranch erop.

Op een avond besloten we uit eten te gaan, nadat we een plek hadden gevonden voor de camper. Robin is die avond op zoek gegaan naar een goed restaurant. Toen hij er één gevonden had, kwam hij in gesprek met een zekere Jeff. Hij toonde veel interesse in onze fietsen en wat wij aan het doen waren. Hij was zelf ook fervent fietser op een ATB.

Toen ze afscheid van elkaar hadden genomen, heeft Robin ons opgehaald om te gaan eten. Wij hebben heerlijk gegeten. Toen wij wilden betalen, bleek de rekening al betaald te zijn door ene Jeff. We hebben ervan genoten en zijn Jeff erg dankbaar.

Gepubliceerd in Reisverslag
dinsdag, 19 november 2013 01:00

Californië

Californië was reeds goed bevolkt voor de Europeanen er toekwamen. De Indianen woonden er in kleine gemeenschappen van ca. 150 mensen, die door de Spanjaarden rancherias werden genoemd (van waar dan de naam "ranch" komt).

De Spaanse ontdekkingsreiziger Juan Rodriguez Cabrillo was de eerste Europeaan die in 1542 hedendaags California bezocht en het gebied opeiste voor Spanje. In 1579 verkende Sir Francis Drake het noorden van California, dat hij Nova Albion noemde en opeiste voor Engeland. Nochtans zou er geen Europese nederzetting gesticht worden gedurende bijna 200 jaar.

Ons doel was om in Los Angeles te eindigen. Dit werd onderweg sterk af geraden door lokale bevolking. Bovendien hadden wij een kaart gekocht waaruit bleek dat je met de fiets niet eens naar Los Angeles konden fietsen. We zouden dan soms de fietsen moeten inladen in de camper en stukken over de snelweg moeten rijden. Simpel weg omdat er geen andere weg, dan alleen snelweg die hiernaar toe gaat. We hebben toen maar besloten om naar San Diego te gaan.

 

 

Gepubliceerd in Reisverslag
dinsdag, 19 november 2013 01:00

San Diego

We hebben tijdens onze rit door de VS zeer weinig fietsers gezien, maar in San Diego werd dit anders. Er lagen zelfs hele mooie fietspaden.

Kortom het was mooi fietsen in die stad. Toen we bij het strand aankwamen, hiervan hebben we helaas geen foto’s omdat de fototoestellen in de camper lagen, hadden we officieel het doel van onze tocht bereikt.

Ik was van plan om het water in te lopen met alleen mijn fietsbroek nog aan - dit ging helaas niet door. We hadden namelijk één enorme inschattingsfout gemaakt.

We waren al bang dat wij de camper niet bij konden houden en kwijt zouden raken in San Diego. Dit is dus ook gebeurd en we hadden de afspraak gemaakt dat we door zouden rijden naar La Jolla (een wijk in San Diego). Daar zouden we de camper dan wel opzoeken bij het strand.

Jammer genoeg is alles groot in de VS, dus ook La Jolla. Hier aangekomen werd ons al gauw duidelijk dat het onbegonnen werk was om te gaan zoeken. Toch hebben wij wel meerdere pogingen gewaagd. Op een gegeven moment ben ik naar de lifeguardpost gegaan om te vragen of zij contact hadden met meerdere posten. Zij hebben voor ons de politie gewaarschuwd. Aan hen hebben wij de beschrijving gegeven van de camper. Aangezien mijn oom de taal niet spreekt, maakte ik mij hier eigenlijk wel zorgen over hem. De politie zou het doorgeven aan hun computer, zodat alle agenten beschikking zouden krijgen over deze gegevens. Wij zouden blijven wachten bij de lifeguardpost. Toen het tegen vijven liep begonnen de lifeguards in te pakken en waarschuwden ons om een slaapplaats te gaan zoeken. Ze adviseerden ons om ergens anders een plek te zoeken om te slapen, het was daar namelijk erg duur, ongeveer 500 á 600 dollar. De dichtstbijzijnde plaats om te slapen die een beetje betaalbaar was, was ongeveer 6 á 7 mile (10 á 12 km) verderop in dezelfde stad. We zijn daar gaan slapen en hebben dit adres doorgegeven aan de politie. We hebben ook het consulaat opgebeld en uitgelegd wat er aan de hand was. Zij hebben de nodige druk gezet om ervoor te zorgen dat het meer prioriteit kreeg.

De volgende dag begon mijn telefoon leeg te raken en moest ik een oplader gaan zoeken. Mijn vrouw in Nederland ook ingelicht, zij heeft ook de nodige stappen ondernomen.

Toen ben ik naar een Radio Shack (elektronicawinkel) gegaan, natuurlijk hadden deze geen oplader voor mijn telefoontoestel. De enige oplossing die ik had, was weer een nieuwe prepaid telefoon te kopen, dit heb ik toen maar gedaan.

idy was meegegaan en deze kwam ineens schreeuwend de winkel binnen. Ik snel achter haar aangerend (en gevallen, want op fietsschoenen ren je niet zo snel en heb je zeker niet zoveel grip als op gewone schoenen). Ik ben haar uit het oog verloren na mijn val en toen ze terug kwam lopen vroeg ik wat ze nou eigenlijk riep, want verstaan had ik haar niet. Ik dacht dat iemand onze fietsen had meegenomen, maar ze had Gauke met de camper voorbij zien rijden!

Hij reed richting het motel waar we geslapen hadden. Zeker waren we natuurlijk niet, maar ik had wel een sterk vermoeden dat hij naar het motel reed. Toen zijn we terug naar het motel gereden, tot onze blijdschap stond de camper inderdaad bij het motel! Wat was ik blij toen ik die “ouwe lul” weer zag, ik heb mijn oom toen zo ook genoemd in mijn emotie.

Eén positief punt hadden we nou wel. Een extra telefoon die werkte, want dat heb ik dubbel laten checken. Robin, die in het motel was achtergebleven voor het geval Gauke zou komen, vertelde dat Gauke was gebracht door dezelfde agent die wij een dag eerder hadden gesproken op het strand.

Van de zes week hadden we 5 gefietst. We hadden dus nog 1 week over.

Deze hebben wij gebruikt om San Diego, een vuurtoren die op militair terrein stond, het historische centrum van San Diego en het vliegdekschip de Midway te bekijken.

 

Gepubliceerd in Reisverslag
dinsdag, 19 november 2013 01:00

Los Angeles

In Los Angeles hebben we genoten van een ‘Hop On, Hop Off’-bus die ons o.a. Beverly Hills liet zien. We hebben ook nog in Santa Barbara geshopt en natuurlijk zijn wij ook nog naar de Universal Studios geweest.


We hebben 2 nachten gekampeerd op de veiligste plek van Los Angeles, namelijk voor de police academy en naast het Dodgers stadium (voor de geïnteresseerde: een prof honkbal ploeg). De laatste nacht hebben we geslapen op een camping in Los Angeles. Dit was de duurste van onze reis, ik betaalde 75 dollar (ongeveer 58 euro) voor 1 nacht. Gelukkig konden wij daar onze riooltank van de camper wel legen. Dit had ons anders 25 dollar boete gekost bij het inleveren van de camper. Dit hebben we ons dan maar weer bespaard.

Wat wel leuk was, is dat mijn oom koffie zat te drinken waar tegelijkertijd een sollicitatie voor een film werd afgenomen. Welke film weet ik helaas niet.

Ik heb het deze 6 weken zeer goed naar mijn zin gehad.

Alleen het einde van de fietstocht had ik mijn iets anders voorgesteld.

Het belangrijkste is gehaald en daar ging het om. Niet vergeten mijn droom die ik had sinds mijn 18 jaar had, is werkelijkheid geworden. Ik heb door de Verenigde Staten gefietst van de oost naar de west kost ‘Coast to Coast’. Dit was een typische droom die je steeds voor je uitschuift en waar het nooit van komt. Toen ik het bericht kreeg dat ik ADCA heb, heb ik eerst tijd nodig gehad om het te verwerken. Na een jaar kwam het besef dat als ik het nog doen wil, nu de tijd gekomen is om het te doen. Anders wist ik het zeker dat het er nooit van zou komen.

Jammer genoeg heb ik nooit genoeg sponsors gehad om het project te financieren. Daarom spreek ik mijn dank uit naar de mensen die mij geholpen met financiën, mijn ouders, mijn vrouw, Robin en Lydi Buma en Gauke Bruinsma en de donateurs. Natuurlijk dank ik ook mijn sponsoren, voor het beschikbaar stellen van hun middelen. Hiemstra fietsen heeft ook met mij mee gedacht, door het beschikbaar te stellen van een busje voor het vervoer naar Schiphol en weer terug. Daar had ik nog geen rekening mee gehouden, hoe naïef ook van mij.

Ook heeft hij mijn fiets in onderhoud gehad en heeft hij die perfect staat afgeleverd.

Natuurlijk waren de banden van Continental ook van harte welkom. De goud kleurige ketting van KMC heeft ons ook zonder problemen voort gestuwd.

Ik heb, samen met mijn mede reisgenoten, heel veel plezier tijdens deze tocht gehad en hoop het via deze manier ook aan u heb duidelijk heb gemaakt.

Marcel Woldring

 

Gepubliceerd in Reisverslag
Check artbetting for bookmakers.

Contact Gegevens

Cycling for ADCA
address book 24 Jetske Tyaartsheerd 24
        9363 JE Marum, The Netherlands
phone +31 (0)6 42 26 10 73
email voorzitter@cyclingforadca.info

Volg ons op Facebook
Volg ons